Sevdiğim Satırlar

Herkesin yazmaya başladığı, ama tamamlayamadığı bir romanı vardır mutlaka.

Daha birkaç gün öncesinin mutluluk perisiyken önsöz yazılan, fakat en akıcı, en heyecanlı, en merak edilesi yerinde o sevimsiz, numarasız, bomboş sayfa ile burun buruna kalınan bir romanı.

Bir durak, bir peron, bir istasyon sahnesi olmasa da ortada; herkesin dönüşü olmayan bir yolculuğu vardır mutlaka.

Acı bir siren sesinin kalkış saatini bildirdiği, aslında nereye gittiğinin hiç de önemli olmadığı hüzün otobüsüyle bir seyahati.

Son dörtlüğünü tamamlayamasa da, herkes umut sayfasına, keşkeli bir şiir karalamıştır mutlaka. Üstüne buldozer gibi yalnızlığı çekince yazılamayan, imkansızımla bitirilmek zorunda kalınan bir şiir.

Herkes en güzel renklerini, hayalindeki tablo için hazır etmiştir mutlaka.

Siyahında ayar tutturamadığı, mor, turkuaz, fuşya..

Ve herkesin tablosu, parçalara bölünmüştür bir şekilde.

Uçakların delip geçtiği, mâsum kelebeklerin bile kılıç sallayarak paramparça ettiği tablosu.